ಸಂಪಾದಕೀಯ-ವೈಚಾರಿಕ ಹಠ ಮತ್ತು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಅಸ್ಮಿತೆ: ಚೇತನ್ ವಿವಾದಕ್ಕೊಂದು ಪಾಠ

ಯಾವುದೇ ಒಂದು ಸಮಾಜವು ಪ್ರಗತಿಪರ ಪಥದಲ್ಲಿ ಸಾಗಬೇಕಾದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಆರೋಗ್ಯಕರ ಚರ್ಚೆಗಳು ಮತ್ತು ವೈಚಾರಿಕ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ಇರಲೇಬೇಕು. ಆದರೆ, ಈ ವೈಚಾರಿಕತೆಯು ಜನರ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ನಾಡಿನ ಅಸ್ಮಿತೆಯಾಗಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಗಳನ್ನು ಅಳೆಯುವಾಗ ವಿವೇಕದ ಗಡಿ ದಾಟಬಾರದು. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನಟ ಚೇತನ್ ಅಹಿಂಸಾ ಅವರು ಡಾ. ರಾಜ್‌ಕುಮಾರ್ ಅವರ ಸ್ಮಾರಕದ ಕುರಿತು ನೀಡಿದ ಹೇಳಿಕೆ ಮತ್ತು ನಂತರ ನಡೆದ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳು ಇದಕ್ಕೊಂದು ಜ್ವಲಂತ ಉದಾಹರಣೆ.

ಡಾ. ರಾಜ್‌ಕುಮಾರ್ ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ನಟನಾಗಿ ಉಳಿದಿಲ್ಲ; ಅವರು ಈ ಮಣ್ಣಿನ ಭಾಷೆ, ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಮತ್ತು ಕನ್ನಡಿಗರ ಅಸ್ಮಿತೆಯ ಅವಿನಾಭಾವ ಅಂಗ. ಅವರ ಸ್ಮಾರಕಕ್ಕಾಗಿ ಸರ್ಕಾರ ಭೂಮಿ ನೀಡಿರುವುದನ್ನು ಕೇವಲ ‘ಭೂ ಹಂಚಿಕೆ’ಯ ತಕ್ಕಡಿಯಲ್ಲಿ ತೂಗುವುದು ಅವರ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಕೊಡುಗೆಯನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸಿದಂತೆ ಎಂಬುದು ಬಹುತೇಕರ ವಾದ. ಚೇತನ್ ಅವರು ಎತ್ತಿದ ಪ್ರಶ್ನೆಯು ತಾತ್ವಿಕವಾಗಿ ‘ಭೂಮಿಯ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಬಳಕೆ’ಯ ಬಗ್ಗೆ ಇರಬಹುದು, ಆದರೆ ಅದನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ ಸಂದರ್ಭ ಮತ್ತು ಆಯ್ದುಕೊಂಡ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವು ಕನ್ನಡಿಗರ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಕೆರಳಿಸಿದ್ದು ಸಹಜ.

ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವಿದೆ. ಆದರೆ, ಈ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವು ಸಮಾಜದ ಶಾಂತಿ ಕದಡುವಂತಿರಬಾರದು. ಅದೇ ರೀತಿ, ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದವರ ಮನೆಗೆ ಮುತ್ತಿಗೆ ಹಾಕುವುದು ಅಥವಾ ಬೀದಿಗಿಳಿದು ಆಕ್ರೋಶ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವುದು ಪ್ರತಿಭಟನೆಯ ಹಕ್ಕಾದರೂ, ಅದು ಅತಿರೇಕಕ್ಕೆ ಹೋಗದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಸಂಘಟನೆಗಳ ಮೇಲಿದೆ.

ಚೇತನ್ ಅವರ ಬಹಿರಂಗ ಕ್ಷಮೆಯಾಚನೆಯು ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಉಂಟಾಗಿದ್ದ ಉದ್ವಿಗ್ನತೆಯನ್ನು ತಣ್ಣಗಾಗಿಸಿದೆ. ಇದು ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಶರಣಾಗತಿಯಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ನಾಡಿನ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ನೀಡಿದ ಗೌರವ ಎಂದು ಭಾವಿಸಬಹುದು. ಕಲಾವಿದರು ಅಥವಾ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರು ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವಾಗ ತಾವು ಬಳಸುವ ಪದಗಳು ಮತ್ತು ಎತ್ತುವ ವಿಷಯಗಳು ಸಮಾಜದ ಮೇಲೆ ಬೀರುವ ಪರಿಣಾಮದ ಬಗ್ಗೆ ಜಾಗೃತರಾಗಿರಬೇಕು. ವೈಚಾರಿಕತೆ ಮತ್ತು ಭಾವನೆಗಳ ನಡುವಿನ ತೆಳುವಾದ ಗೆರೆಯನ್ನು ಗೌರವಿಸಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಸಾಮರಸ್ಯ ಸಾಧ್ಯ.